باخت بزرگ

علیرضا نصر اصفهانی
شهادت رهبر عزیزتر از جانمان‌ آیت الله سید علی خامنه ای و ریختن خون پاک و مطهر ایشان توسط شقی ترین دشمنان به عنوان سهمگین ترین تکانه برای نسل ما، فراتر از ابعاد عاطفی آن، «نقطه‌ی عطف» تاریخی ایران است؛ واقعه‌ای که اگر منجر‌ به تحولی بنیادین در سپهر حکمرانی، تغییری از «مغز استخوان» در انگاره‌های اشتباه سیاسی و اجتماعی و عزمی جدی برای اصلاح ساختارهای ناکارآمد نشود، دچار شکستی جبران ناپذیر و باختی بزرگ خواهیم شد.
➖ اگر دستگاه‌های اطلاعاتی و امنیتی، خود را با اقتضائاتِ فضای پرابهام، آشوبناک و پیچیده‌ی سناریوهای پیش‌رو تطبیق ندهد و به سمت بازسازی نرود، باخت بزرگی داده ایم.
➖ اگر درگیر بازی‌های فرساینده‌ی جناحی و دوقطبی‌های کاذب و رقابت های حیدری – نعمتی باقی بمانیم، باخت بزرگی داده ایم.
➖ اگر دالان‌های تصمیم‌گیری مسئولان از «جمع‌سپاری نخبگانی» و «اندیشه‌ورزیِ علمی» تهی شود و در انحصارِ تصمیمات محفلی، رسانه‌ای و سیاست‌زده قرار گیرند، باخت بزرگی داده ایم.
➖ اگر مردم حاضر در صحنه و مبعوث‌شده را به عنوان «محرمان و امینانِ» تصمیمات کلانِ حکمرانی به رسمیت نشناسیم، باخت بزرگی داده ایم.
➖ اگر پس از این رخداد، نهادها و شوراها و سازمانهایی که در آزمونِ عملیاتی جنگ رمضان کارایی نداشته‌اند را منحل یا به صورت بنیادین بروزرسانی نکنیم، باخت بزرگی داده ایم.
➖ اگر در دفاع از حیثیت راهبردیِ کشور بویژه تنگه هرمز، دچار تردید یا لکنتِ زبانی شویم، باخت بزرگی داده ایم.
➖ اگر در فضای رسانه‌ای اجازه دهیم «بی‌اعتمادی نهادی» و انگاره‌ی «خائن دانستن مسئولان» در جامعه ریشه دواند، باخت بزرگی داده ایم.
➖ اگر در مواجهه با دشمنی که مرزهای اخلاقی را درنوردیده، به خوش‌بینیِ استراتژیک پناه ببریم و برای «ناندیشیدنی‌ترین و بدبینانه ترین سناریوها» آماده نباشیم، باخت بزرگی داده ایم.