تحمیل جنگ اقتصادی برای تدارک جنگ خیابانی/ هدف چنین جنگی نه دولت‌ها و حکومت‌ها بلکه تمامِ یک دولت-ملت است

او با افتخار از «مشکلات اقتصادی در ایران»، «رابطه‌ی مشکلات اقتصادی با ناآرامی‌ها» و «تحریم‌های جدید» سخن گفت و این همه را نشانه «نمونه‌ای موفق از رسیدن آمریکا به اهداف استراتژیک از طریق ابزارهای مالی» دانست. این اظهارات، در واقع، گزارش فشرده‌ای است از چگونگی تبدیل تحریم اقتصادی به سلاح سیاسی در خدمت تغییر ساختارهای داخلی یک کشور مستقل.

وقتی کشوری با خوی استکباری -نظیر آمریکا- ریسک و هزینه‌ی حمله‌ی مستقیم نظامی را بالا می‌بیند، با ترکیبی از فشار اقتصادی، عملیات روانی، تحریک اجتماعی و روایت‌سازی رسانه‌ای به جنگ ملّتی که خواهان استقلال و پیشرفت است می‌آید. هدف چنین جنگی نه دولت‌ها و حکومت‌ها بلکه تمامِ یک دولت-ملت است.

اعترافات وزیر خزانه‌داری ایالات متحده در داووس عملاً اعلام رسمی همین تاکتیک است: ایجاد تنگنای معیشتی، تبدیل فشار اقتصادی به نارضایتی اجتماعی، و سپس مدیریت بیرونی اعتراض‌ها به سمت آشوب برای برهم زدن ثبات سیاسی.

رهبر انقلاب در سخنرانی‌های نوروزی سال‌های ۱۳۹۳ و ۱۳۹۴ در حرم مطهر رضوی به روشنی گفتند که طراحان سیاست خارجی آمریکا هدف تحریم‌ها را نه برنامه هسته‌ای یا موضوعات امنیتی، بلکه «کشاندن مردم به خیابان در اعتراض به دولت و نظام» اعلام کرده‌اند. آن روزها شاید برخی از افراد خوش‌بین به غرب تصور می‌کردند این نوع سناریوها اغراق‌آمیز یا بدبینانه است، اما امروز همان واقعیت پشت پرده، کاملاً آشکار در مجمع جهانی اقتصاد در داووس، از زبان بالاترین مقام مالی آمریکا، عیناً بازگو می‌شود.