غدیر یعنی انتخاب «کَشتی»/«عمل» مهم‌تر است یا «ولایت»؟

خروج از ظلمات و رسیدن به نور، بوسیلۀ ولایت محقق می‌شود؛ قرآن می‌فرماید: «أَللهُ وَلِیُّ الَّذینَ آمَنُوا یُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ». اول می‌گوید: «أَللهُ وَلِیُّ الَّذینَ آمَنُوا »، بعد از آن: «یُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ»؛ یعنی اوّل «تحقق ولایت الله» و سپس «خروج از ظلمت به سوی نور».

 ولایت، کشتی ای است که انسان باید سوار شود و این کشتی حرکت کند و بعد از آن، حرکت از ظلمت به نور انجام می‌شود. میزان خروج از ظلمت به سوی نور، به اندازۀ مقدار مسیری است که انسان به وسیلۀ کشتی طی می‌کند، نه آن مقداری که با پای خودش حرکت می‌‌کند. اوّلین کار، مستقر شدن در کشتی ولایت است، بعد خود کشتی انسان را از ظلمت به سوی نور می‌برد. مسافت بین ظلمت و نور، با عمل انسان طی نمی‌شود. بلکه با ولایتی که انسان در آن قرار دارد، طی می‌شود؛ به کاروان_ولایتش بستگی دارد.

 پس نقش این اعمال و رفتار و نماز و اینها چیست؟! اینها جزء آداب و دستورات حضور در کشتی هستند. می‌گویند تو اگر نماز نخواندی، اِخراجت می‌کنیم. پس نماز، روزه، حج، جهاد، امر به معروف و نهی از منکر، جزء مقدمات و ادب_حضور_در_کشتی است؛ نه راهی برای طی مسیر ظلمت به نور. طی مسافت، فقط به وسیله ولایت است. یعنی این طور نیست که هر کسی بیشتر نماز خواند، مسافت بیشتری را از ظلمت به سوی نور طی می‌کند. طی مسافت به وسیلۀ عمل انسان انجام نمی‌‌شود. اصلاً خود انسان، خودش را از ظلمات به سوی نور خارج نمی‌کند. آیه می‌‌گوید: «الله»، خارجت می‌‌کند. «تو» مُخرِج نیستی؛ «خدا» مُخرِج است. خدا با «سازمان ولایت»، تو را از ظلمت به نور می‌برد.

 اهمیت غدیر در انتخاب_کشتی است. دو کشتی پیش روی مسلمانان است. یکی به فرماندهی «طاغوت» و یکی به فرماندهی «ولیّ خدا» و بندۀ راستین او.

چه انسان‌های زبان بسته و کم اقبالی که یک رکعت نمازشان در همۀ عمر قضا نشد و هیچ فریضه‌ای از آنها فوت نگشت و همۀ عبادات را از صله رحم گرفته تا جهاد و حج و زکات را به موقع انجام می‌دادند اما متأسفانه در انتخاب کشتی اشتباه کرده بودند! آن‌ها سوار آن کشتی‌ای شدند که مقصدشان حرکت از نور به ظلمت بود. آن‌ها چون وسیلۀ خود را خوب انتخاب نکرده‌اند، وقتی پیاده می‌شوند می‌بینند این همه مسافت را از مقصد دور شده‌اند. بیچاره‌ها به امید بهشت سوار شده بودند اما متأسفانه در جهنم پیاده شدند. چه حسرت بار است که انسان با نماز اول وقت و اداء جمیع فرائض مرتباً از بهشت دور و در اعماق جهنم فرو رود.

آیت الله حائری شیرازی